Stay the Ride Alive

Okładka singla "Stay the Ride Alive",
wersja CD, 2010.

Pierwszego stycznia 2010 roku GACKT wydał 37. singiel zatytułowany "Stay the Ride Alive". Był to trzeci singiel powiązany ze ścieżką dźwiękową do serialu "Kamen Rider Decade". GACKT nie jest autorem utworów zawartych na singlu - za tekst odpowiada Shoko Fujibayashi, muzykę skomponował Ryo, a całośc zaaranżował Kōtarō Tanaka. 
O utworze "Stay the Ride Alive", piosence z singla z 2009 roku, pisze Ania.

Są trzy wersje tej piosenki.
Na chwilę obecną odsłuchuję dwie - klasyczną i instrumentalną.
Być może dlatego, że najlepiej do mnie trafiają bardziej subtelne brzmienia.
Lubię rozwijać swoją wrażliwość na piękno dźwięków, których delikatne wibracje przenikają człowieka do szpiku kości.

Jednak nie oznacza to, że wersji właściwej nie słucham wcale.
Okazało się, że jest dla mnie idealna podczas biegania.
Nawet do tego stopnia, że o mało nie straciłam w domu przytomności z przeforsowania swojego ciała. W momencie, kiedy nie miałam już siły dalej biec - przechodziłam krótki odcinek, po czym przełączałam piosenkę i biegłam dalej. Niestety po czterdziestu minutach, pomimo silnego ducha, moje serduszko zastrajkowało i trzeba było poleżeć na kanapie przez dłuższą chwilę... najwyraźniej nie jest już w stanie pracować tak, jak dawniej.
Ale nie o tym chciałam...

Sama strona melodyczna jest dość żwawa. Budzi w człowieku ducha walki. Jakby za moment miały odbyć się zawody, albo podążało się na pole bitwy. Przynajmniej takie odnoszę wrażenie.
A że jestem dość wojowniczo nastawiona do wszystkiego, za co się tylko zabiorę, to nie rozstaję się z tym nagraniem, nawet kiedy idę do pracy ^^.
Słuchając tej piosenki, widzę samą siebie. Przyodzianą odpowiednio, by stoczyć najważniejszy w życiu bój, który muszę podejmować każdego dnia. O własną tożsamość, o własne marzenia, uczucia, wierzenia. O wszystko, czym jestem. O wszystko, co jest mi drogie. I gdzieś tam z boku, w głębi, kiedy wszystko się wali i myślę, że to nie ma najmniejszego sensu, widzę Gackto, który mówi - "Stay alive [...] Even if you’ve been hurt, or have fallen, stand up. 'Be strong', that will surely be our promise" .
Cudowna piosenka.

Autorka: Ania.

雪月花 -The end of silence-

O utworze "Setsugekka - The end of silence -", piosence z singla z 2009 roku, pisze Ania.

Okładka do singla
雪月花 -The end of silence-/
斬～ZAN～, 2009.

Postanowiłam tym razem sięgnąć po coś młodszego.
"Setsugekka" wraz z "Hakuro" i "White Lovers" tworzą swoisty trójkąt emocjonalny.
Skupię się jednak na tej pierwszej.

Już sam początek wydaje się być wstępem jak do filmu.
Delikatne dźwięki fortepianu wprowadzają słuchacza w stan wyciszenia by po chwili zamilknąć i pozwolić przejąć inicjatywę przez flet i bębny, by potem powrócić i nadal utrzymać nas w tej melancholijnej nucie.
Ale nie można dać się zwieść tym niepozornym dźwiękom, gdyż po dłuższej chwili dołączy do nich bas, gitara, nieznany mi instrument, perkusja.
Tempo wzrośnie i rozgrzeje atmosferę, by wydobyć z siebie te najpiękniejsze dźwięki i emocje im towarzyszące.
Następnie dochodzi flet i skrzypce.
Połączenie wszystkich instrumentów oddaje w pełni piękno tego utworu.
Piękno histori.

W mojej ocenie GACKT należy do tych artystów, które potrafią tak dobrać instrument, by wyraził dokładnie to, co czuje twórca. Łączy je w sposób, który zachwyci każdego, kto ma chociaż najmniejszą cząstkę tej innej wrażliwości.

Dopełnieniem całości jest głos samego Gackto, któremu po prostu wcześniej czy później ulegniemy.

Wciąż nie mogę uwierzyć, że ten człowiek kiedyś nie cierpiał rocka - a mam wrażenie, że idealnie do niego pasuje, choć oczywiście kocham jego ballady tak samo mocno, jak te ostrzejsze kawałki ^^

Autorka: Ania

Memories

Jako pierwszy artykuł opisujący/recenzujący utwory Gackto, przedstawiam tekst nadesłany przez Anię. "Memories" to ostatni, dwunasty utwór z trzeciej płyty Gackto "Moon" wydanej w 2002 roku.

Okładka albumu "Moon", 2002.

Zaczynam od mojej pierwszej i najważniejszej dla mnie piosenki.

"Memories".

Zacznę może od samej oprawy muzycznej.
Jako, że jestem dość emocjonalnym - i, jak to ujął mój przyjaciel - zwariowanym wrażliwcem, żeby dany utwór mnie przekonał, musi mieć to coś.
Dodam, że najbardziej na świecie kocham instrumenty muzyczne - ale najważniejszymi są dla mnie fortepian, flet i skrzypce.
Kiedy pierwszy raz natknęłam się na ten utwór, chwycił mnie na tyle, bym zatrzymała się przy nim, pozwalając melodii płynąć, a nieznanemu wtedy artyście dokończyć swoją historię (której wtedy jeszcze nie rozumiałam).
Całość, choć nie trwała długo, zdążyła wgryźć się w moje serce, co oczywiście zaowocowało dalszym drążeniem tematu.
Youtube to skarbnica.
Po obejrzeniu kilkakrotnie występów na żywo z tym oto utworem byłam tak poruszona, że poprostu się rozpłakałam. Ale nie ze smutku, lecz z radości. Choć nie znałam jeszcze słów - bo nie sprawdziłam tłumaczenia od razu - czułam w środku, że to jest historia pozytywna, z lekka może melancholijna, ale pozytywna i ciepła, pełna nadziei.
Wspomnienia są czymś cudownym. Zwłaszcza te dobre wspomnienia.
Jego spokojny, acz dość specyficzny głos działał straszliwie kojąco. Sprawiając, że podczas słuchania momentalnie przymyka się oczy, by móc do głębi poczuć to nieznane dotąd uczucie. To też poniekąd przyzwolenie na uczestnictwo w czyjejś historii.

Wróćmy jednak do samej melodii.
Początek utrzymuje się w wolniejszym tempie, by po chwili połączyć siły ze wszystkimi instrumentami i oddać temperament tegoż utworu.
Zaskakującym jest, ile poprzez jeden instrument można ludziom przekazać, a co dopiero z całą gamą instrumentów.

Podsumowując, uważam to dzieło za cudowny twór naszpikowany emocjami, z którymi człowiek może się utożsamić, które są prawdziwe, które może dotknąć i poczuć.

PS. Osobiście uważam, że dobrym sposobem rozumienia artysty posługującym się językiem, którego nie rozumiemy, jest po prostu wsłuchiwanie się w melodię i głos.

Autorka: Ania